فاصله شهامت تا شقاوت

بین شهامت وشقاوت ، فاصله به درازای تفنگی است .

 تا در کدام سوی آن ایستاده باشی  ( علی موسوی گرمارودی *)

---------------

یکی از کاریکاتورهایی که کابوس چهارشنبه به بهانه آن رقم زده شد.

اگر محمد بر می گشت: 
محمد: احمق، من پیامبر هستم 
داعش: خفه شو کافر 

---------------------------

جنایت تروریست ها در فرانسه چنان مشمئزکننده ست که برای تبری و اعتراض حتی محمود عباس و نتانیاهو را در کنار هم قرار داد.

علیه خشونت ، علیه ترور ، علیه تحدید و تهدید آزادی 

----------------------------

لطفا : صرفنظر از گرایشات اعتقادی و سیاسی  علی موسوی گرمارودی ، صرفا بدلیل مفهوم زیبای جمله 

( ببین گفته چیست ، نه اینکه گوینده کیست !)

حمله تروریستی به دفتر نشریه "شارلی ابدو"

کاریکاتور از مانا نیستانی

مطلبی خواندنی از دویچه وله : حمله به دفتر مجله "شارلی ابدو" توسط تروریست‌های حرفه‌ای انجام شد. آنها کاری کردند که تروریست‌های "دولت اسلامی" آرزوی تحقق آن را در اروپا در سر می‌پرورانند: مسلمانان و غیرمسلمانان را از پایه از هم جدا کنند.

جهان راستگرا ، خیزش تمامیت خواهان ، پایان عصر صبوری ...

جمهوری اسلامی : یا روسری یا توسری ( البته با چاشنی اسید )

عربستان سعودی : یا روسری یا ضرب شمشیر
فرانسه ، بلژیک ( در آینده ای نزدیک : ایتالیا و سوییس ) : محدودیت و منع حجاب (1)
آلمان : منع تدریس توسط بانوان با حجاب
آلمان : راهپیمایی علیه حضور اسلام در آلمان

در بین هیچکس نمی پرسد بر سر حقوق بشری که پس از سالها تلاش حاصل شده ، چه می آید.
تا چه زمانی باید دیگران ( بانوان ) را مجبور به انتخاب پوشش کرد؟ (2)
تا چه زمانی باید به دیگران حکم کرد که پیرو چه آیین و مکتبی باشند ؟ (3)

اگر بنا باشد به صرف تعدی و تجاوز و ظلم گروهی ( که خود را وابسته به ایدئولوژی و مکتب خاصی  می نامند ) همه افراد معتقد به آن آیین را محدود یا تهدید کرد ، باید فاتحه حقوق بشر را خواند و نظاره کرد چگونه دیکتاتوری های نوین شکل می گیرند.
بنام آزادی و به حرمت شان انسانی باید با هر تهدید و تحدیدی مخالفت نمود .
---------------------------------
1. دویچه وله :

دیده‌بان حقوق بشر روز پنج‌شنبه (۲۶ فوریه / ۸ اسفند) گزارشی در مورد ممنوعیت حجاب اسلامی در برخی مدارس ایالت‌های آلمان منتشر کرد. این گزارش ۷۳ صفحه‌ای بر پایه‌ی بررسی‌های ۸ ماهه درباره‌ی تأثیر این قانون بر زندگی زنان معلم مسلمان تنظیم شده است.

برخی از این زن‌ها با وجود اینکه سال‌ها سابقه‌ی کار دارند و متولد آلمان هستند، مجبور به ترک این کشور شده‌اند.

برخی از معلمان زن مسلمان می‌گویند، حاضر شده‌اند به جای روسری، ‌پوششی مشابه مانند کلاه یا امثال آن انتخاب کنند، اما پیشنهادشان رد شده است. برخی از آنها مجبور به ترک آن ایالت یا آلمان شده‌اند و برخی نیز مجبور شده‌اند برخلاف میل خود دست از حجاب اسلامی بکشند. اینها خود را بیگانه و طردشده‌ حس می‌کنند، اگر چه که در آلمان متولد شده‌اند.

نمایندگان مجلس‌های ایالت‌های مورد نظر در توجیه قانون ممنوعیت حجاب اسلامی معلمان بر ضرورت حفظ بی‌‌طرفی در دین و جهان‌بینی معلمان در مدارس تأکید می‌کنند. این در حالی است که در رفتار معلمان مسلمان این مدارس هیچ نشانه‌ای مبنی بر نقض این ضرورت از سوی آنان دیده نمی‌شد.

حامیان ممنوعیت حجاب اسلامی تصور می‌کنند با این کار به این زن‌ها آزادی بیشتری داده و در برابر سرکوب از آنها حمایت کرده‌اند. در حالی که معلمان مسلمان می‌گویند،‌ با میل خود پوشش اسلامی را انتخاب کرده‌اند.

برخی از آنان می‌گویند، قانون جدید به آنها آزادی بیشتری اعطاء نکرده و تنها موقعیت اجتماعی‌شان را بدتر کرده است. یکی از این معلمان اظهار داشت: «تا زمانی که ما در مدارس به عنوان نظافت‌چی کار می‌کردیم، کسی با روسری ما مشکلی نداشت.»

دیده‌بان حقوق بشر از قانونگذاران ایالت‌های آلمان خواسته، قوانین منع استفاده از لباس‌ها و سمبل‌های مذهبی در مدارس را مورد تجدید نظر قرار داده و به طور کامل با استانداردهای جهانی حقوق بشر تطبیق دهند. ایالت‌ها باید مراقب این امر باشند که قوانین‌‌‌شان از تبعیض دینی و جنسیتی به دور بوده و به آزادی دین و عقیده احترام بگذارد.

2.ماده 27 میثاق ‌بین‌المللی‌ حقوق‌ مدنی‌ سیاسی:

«در کشورهایی ‌که ‌اقلیت‌های ‌نژادی‌، مذهبی ‌یا زبانی ‌وجود دارند، اشخاص‌ متعلق‌ به ‌اقلیت‌های ‌مزبور را نمی‌توان ‌از این ‌حق ‌محروم ‌نمود که ‌مجتمعاً با سایر افراد گروه ‌خودشان ‌از فرهنگ ‌خاص ‌خود متمتع ‌شوند و به ‌دین ‌خود متدین ‌بوده ‌و بر طبق ‌آن ‌عمل ‌کنند یا به ‌زبان ‌خود تکلم ‌نمایند». این ماده، حق تمتع از فرهنگ خاص خود، حق تدین به دین خود و عمل بر طبق آن و حق تکلم به زبان خود را برای اقلیت‌ها در نظر می‌گیرد. در حق برخورداری از فرهنگ خاص خود، اقلیت‌ها می‌توانند لباس‌های خاص خود را بر تن کرده؛ به آداب و رسوم خاص فرهنگ خود در مراسم و مهمانی‌ها عمل کنند و از ادبیات و هنر خاص خود استفاده نمایند. حق تدین به دین و عمل بر طبق آن از جمله: شرکت آزادانه اعضای اقلیت در مراسم و آداب دینی، عدم اجبار به آموزش تعالیم دین دیگر، حق تأسیس نهادهای مذهبی و ادامه فعالیت آن‌ها می‌شود. در حق تکلم نیز اقلیت‌ها می‌توانند از زبان مخصوص در زندگی اجتماعی و مراسم دینی استفاده نمایند.

3. مطابق ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی:

1. هر کس حق آزادی فکر، عقیده و مذهب دارد. این حق شامل آزادی داشتن یا قبول یک مذهب یا معتقدات به انتخاب خود، همچنین آزادی ابراز مذهب یا معتقدات خود، خواه به طور فردی یا جمعی، خواه به طورعلنی یا در خفا در عبادات و اجرای آداب و اعمال و تعلیمات مذهبی می‌باشد.
2. هیچ‌کس نباید مورد اکراهی واقع شود که به آزادی او در داشتن یا قبول یک مذهب یا معتقدات به انتخاب خودش لطمه وارد آورد.

رحیم ازغدی و تناقض گویی

رحیم ازغدی که حکومت می کوشد او را جانشین " سروش " و تئوریسینی علم گرا (!) معرفی کند ، در تازه ترین سخنان خود فرموده : خلق از وجهی به معنی تام ست یعنی ما با در و دیوار و حیوانات قوم  خویشیم.

ازغدی هم مثل آخوندها سخن به لحظه می گوید بدون آنکه واهمه ای از نقد سخنانش داشته باشد که اصولا آخوند و پیروانش مقید به پاسخگویی نیستند که از نقد بهراسند .

در همین مورد بایستی از ایشان سوال کرد که چگونه ما با حیوانات قوم و خویشیم ( همه ما خلق خدا هستیم ) اما شما حیوانی را نجس اعلام می کنید .

عشق به سخنرانی و تعلیم و تادیب چنان بر روحیه مدافعان جمهوری اسلامی چیره گشته که هر سخنی را فی البداهه بر زبان جاری می کنند بدون اینکه باور کنند زمانه تغییر کرده و ادعای آنها به ثانیه ای زیر سوال می رود .

تا نیم قرن پیش ، وقتی  آخوندها به دهات و شهر های کوچک می رفتند ، مردمی که  بدلیل عدم تسهیلات ارتباطی و نبود وسایل ارتباط جمعی از وضعیت محیط خارج از شهر و ده خود بی خبر بودند ، مشتاقانه سخنان ملای منبر نشین را باور می کردند که می گفت در شهری دور چنین ست و چنان و در خارج وضعیت فلان گونه ست و ... داستانها می بافت از زمین و آسمان.

اما در عصری که عصر ارتباطات نام گرفته نمی توان هر سخن و ادعایی را بر زبان آورد و توقع داشت تا دیگران هم آن را باور کنند ، حتی اگر آنرا منسوب به ائمه و پیامبر و خداوند کنند .

و این یعنی زوال دوران تقید بشر به باورهای دینی !

تولد دیکتاتوری جدید در آلمان !

حزب سوسیال مسیحی آلمان (CSU)، متحد آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان،گفته مهاجران در این کشور باید در خانه‌هایشان هم مثل فضاهای عمومی به زبان آلمانی صحبت کنند.

هیچ دیکتاتوری از آغاز اعلام نکرد که می خواهد خون مردم را در شیشه کند و آزادی های مسلم افراد جامعه را سلب نماید. آنها گام به گام فضا را برای دیکتاتوری خود آماده کردند .

خمینی در آغاز سخن وعده ی  آزادی حتی برای مارکسیست ها داده بود .

قدم اول خمینی برای سرکوب و رعب ، تعطیل روزنامه آزادگان بود ، خمینی به بهانه جنگ و لزوم توجه به جبهه ، فرمان تعطیلی روزنامه آزادگان را داد تا صدای منتقد خاموش شود .

هیتلر با وعده " نان و کار " ، قدرت را در آلمان بدست گرفت تا آلمان را به ویرانه تبدیل کند.

قدم اول دیکتاتور همیشه موجه جلوه می کند تا راه برای قدم های بعدی هموار گردد.

آندریاس شویر ، دبیرکل حزب سوسیال مسیحی وعده استقبال گسترده از طرح خود را داده ... اما سوال اینجاست که قدم بعدی چه خواهد بود ؟!

اگر چنین طرحی به تصویب برسد ، پارلمان باید ابزار کنترل  بر اجرای طرح را ( قانونا ) تعیین و در اختیار دولت قرار دهد. طبیعی ست که قدم بعدی ایجاد شرایطی ست که پلیس بتواند بر حسن اجرای طرح نظارت کند ، یعنی بتواند با ورود به خانه های مردم اطمینان حاصل کند که خارجی ها در حریم خصوصی خود به زبان آلمانی صحبت می کنند !

هرچند احراز و اجرای شرایط شرح داده شده بسیار بعید بنظر می رسد اما چنانچه خواسته حزب سوسیال مسیحی رنگ واقعیت بخود گیرد ، باید فاتحه قانون اساسی و دموکراسی آلمان را خواند.

اگر فردی اجازه نداشته باشد حتی خانه خود که خصوصی ترین حریم افراد شمرده می شود بنا بر میل و سلیقه خود رفتار کنند و سخن بگویند ، چگونه می توان باور داشت که دستگاه های قضایی و اجرایی ، امنیت و آزادی شهروندان در جامعه را تضمین خواهند کرد.

با توجه به عکس العمل احزاب دیگر که سخنان آقای شویر را زیاده گویی خوانده اند ، می توان اظمینان داشت که این طرح را راه بجایی نمی برد اما !

متاسفانه گویی مراوده بسیار دولتمردان آلمانی با مسئولان جمهوری اسلامی باعث شده تا مرام و عقیده ملایان بر برخی چنان تاثیر بگذارد که آنها هم بخود اجازه دهند تا بستر مردم را زیر نظر بگیرند مبادا فردی از تشکیل نطفه و تولید مثل حذر نماید (اینجا) .

مسئله قابل توجه این ست که باید بپذیریم برخی از مردم و حتی مقامات آلمانی خوی خارجی ستیزی را هنوز در سینه حفظ کرده اند و گهگاه ( و شاید ناخودآگاه ) سخنانی از این قبیل بر زبان جاری می کنند. 

بی جهت نیست که در شبانه روز حداقل یکی از کانال های تلویزیون آلمان هنوز به جنگ جهانی دوم می پردازد تا مردم از یاد نبرند دیکتاتورها چگونه به قدرت و سپس به مقصد می رسند.