بخت بلند ایران در گروه بندی جام جهانی

بخت بلندی که نصیب ایران شد !

برای آنکه ببینیم قرعه ایران در جام جهانی تا چه اندازه مناسب ست ، می توان به گروه های دیگر تیم هایی که در سید 3 قرار داشتند نظر کرد. 

سید 3:

ایران ، استرالیا ، کره جنوبی ، کاستاریکا ، هندوراس ، مکزیک و امریکا

یعنی می توان تصور کرد که نام ایران می توانست بجای نام هرکدام از این تیم ها قرار بگیرد.

شاید بتوان گفت تنها ژاپن و هندوراس بیش از ایران شانس آورده اند و الا شرایط دیگر تیم ها بسیار وخیم ست ، استرالیا در گروه مرگ قرار گرفته ، امریکا ، کاستاریکا و مکزیک آرزو میکردند جای ایران باشند و ... 

زمان بندی مسابقات هم به نفع ایران ست ،در اولین بازی که معمولا سخت ترین بازی ست با سخت ترین یا ضعیف ترین تیم گروه روبرو نمی شویم : با نیجریه بازی می کنیم و در مسابقه آخر که باز هم معمولا تیم ها می دانند به چه نتیجه ای و تفاضلی نیاز دارند ، با بوسنی تقابل خواهیم کرد . 

از یاد نبریم بجای بوسنی ، می توانست تیم هایی مثل ایتالیا ، هلند ، پرتغال ، انگلیس یا حتی روسیه نصیب ایران شود !

و به فرض دوم شدن در گر.ه  و صعود به مرحله بعد ،  احتمالا به دیدارفرانسه ( یا سوییس ) ، تیم اول گروه G ، خواهیم رفت که باز هم باید این قرعه را به فال نیک گرفت .( بهتر از روبرو شدن با تیم هایی مثل : برزیل ، آلمان ، اسپانیا ، انگلستان و ... )

از یاد نبریم تیم بوسنی در حالی بعنوان صدر نشین گروه G اروپا صعود کرد که با تیم های نه چندان مطرح اسلواکی ، لیتوانی ، لتونی و البته یونان همگروه بود که به لطف تفاضل گل بهتر نسبت به یونان صدرنشین شد.

نیجریه هم در بازی پلی آف با غلیه بر اتیوپی به جام جهانی راه پیدا کرد.

باید خود را باور کنیم ، این فرصت ها همیشه در دسترس نیست !

در فرصت باقیمانده باید با انجام مسابقات تدارکاتی مناسب بچه ها را در شرایط مسابقات جام جهانی قرار داد .

بزرگترین ضعف ایران در تمامی دوره هایی که در جام جهانی شرکت داشته ، نداشتن اعتماد به نفس لازم جهت رویارویی با قدرتهای جهانی ست که متاسفانه با جیب خالی فدراسیون ، امیدی به تدارکات مناسب نیست .

شاید بتوان گفت نقطه قوت تیم ایران نه بازیکنان و مربیان ، که نحوه دید و ارزیابی دیگر تیم ها از ایران ست که همه آرزو میکردند با ایران همگروه شوند و حالا ، پس از قرعه کشی ، مربیان تیم های همگروهش هیچ بختی را برای ایران قایل نشده اند .

همه اینها نشانه های خوبی ست اگر تدارکات مناسب را تدارک دیده و لجبازی کیروش ( که خاص همه مربیان پرتغالی ست ) کنار گذاشته شود .

این نرمش بود یا کرنش ؟!

بالاخره جمهوری اسلامی و گروه 5+1 به توافق رسیدند.

 اگر متن توافق نامه را بخوانیم متوجه می شویم که چنانچه جمهوری اسلامی یکطرفه تسلیم دشمن می شد ، به صرفه تر بود چرا که بنا براین توافق نامه غرب متعهد شده تا هرآنچه را که تاکنون کرده همچنان با شدت و قوت ادامه دهد . که اگر این تعهدات ( غرب ) در توافق نامه ذکر نمی شد ، شاید کشوری پیدا می شد تا بگوید بدلیل سازش  و تسلیم جمهوری اسلامی  ، مایل به مراودات اقتصادی یا سیاسی با جمهوری اسلامی ست اما اکنون غرب به همه کشورهای جهان هشدار داده تا مواضع قلب را کماکان حفظ کنند.

خلاصه توافق نامه ایران و 5 + 1  :

تعهدات جمهوری اسلامی به گروه 5+1

1. جمهوری اسلامی متعهد شد فعالیت های خود را تحت نظر دشمن انجام دهد

2. هرآنچه تا بحال در مورد غنی سازی ریسیده بود ، پنبه کند و به سطح 3.5 درصد برساند

3. ذخایر اورانیوم غنی شده بالای 3.5 درصد را نابود یا تبدیل به پشم (!) کند

4. تعهد دهد که بیش از آنچه تحریم شده ، نفت نفروشد

5.در خانه را بروی دشمن باز بگذارد تا هروقت خواست سرزده سر بزند

6. سانتریفیوژ اضافه نخرد و بسیاری از آنچه که هم اکنون دارد ، از دور خارج کند.

7. تاسیسات جدید نشازد و برخی تاسیسات فعلی را به دامداری تبدیل کند.

8. ....

 تعهدات گروه 5+1 به جمهوری اسلامی ( بخوانید دستاورد جمهوری اسلامی از توافق حاصله ) :

1. متعهد شده تا تحریم را همچنان با شدت دنبال کند.

2.متعهد شده تا قسمتی از پول ایران را آزاد سازد به شرطی که در بانک های دشمن بماند و در کشورهای دشمن خرج شود

3.متعهد شده تا بخش عمده پول بلوکه شده ایران را به ایران ندهد

4. متعهد شده تا تحریم بانک مرکزی ، شخصیت ها و سازمانهای دولتی را ادامه دهد

5.متعهد شده تا تحریم های نفتی ، سرمایه گذاری ، کشتی رانی ، نظامی و ... را با شدت ادامه دهد.

6. متعهد شده تا تحریم های شورای امنیت سازمان ملل به قوت خود باقی بماند

7.خلاصه اینکه متعهد شده تا 6 ماه جمهوری اسلامی را بازی دهد و بعد از شش ماه بهانه ای پیدا کند برای دریافت امتیاز بیشتر و دیگر هیچ ، همان بلایی که سر کره شمالی آورد .

تنها نکته درخور توجه ، رضایت خامنه ای از قبول این توافق نامه ست ( هرچند خامنه ای از هفته قبل ، طبق معمول ، زمینه را آماده کرده بود تا تقصیرات را متوجه دولت کند و دامان خود را مبرا . اما کیست که نداند بدون رضایت ولی امر مسلمین ، هیچ قراردادی امضاء نمی شد .

اینکه خامنه ای باوجود عدم دریافت امتیاز خاصی ( نه در حد کمک های گسترده مالی ، که حتی در حد لغو تحریم ها ) راضی به قبول چنین توافق نامه خفت باری شده ، تنها می تواند نشان از سستی موقعیت رهبری و تزلزل نظام جمهوری اسلامی داشته باشد .

دولت اعدام

از 24 خرداد ، زمان روی کار آمدن روحانی ، تا 18 مهرماه ، بطور متوسط روزی دو نفر اعدام شده اند .( 247 نفر ) 

دولت اعتدال آقای روحانی ، افراط در اعدام ها را  نادیده گرفته و تمام هم و غم خود را بر سیاست خارجی نهاده تا شاهدی باشد بر مدعای همه مایی که می گفتیم تا نظام ولایتی حاکم ست ، وضعیت مردم ایران تغییری نخواهد کرد .

حکومت جمهوری اسلامی که از تحریم ها به تنگ آمده و سقوط را نزدیک می بند ، برای خرید زمان تن به فروش هرچه دارد می دهد . 

در زمان احمدی نژاد ثروت ملی به دولتها و گروه های تروریستی و فرصت طلبی اختصاص یافته بود که امید داشتند در زمان فشار بین المللی بتوانند روزنه ای از امید را زنده نگه دارند . ( مثل کمک های هنگفت به حزب اله و سوریه تا در زمان مقتضی اهرمی باشند برای فشار بر اسراییل و یا کمک های سخاوتمندانه به دولت چاوز برای ایجاد حیاط خلوتی در کنار امریکا ! ) .

پس از شورش مردم سوریه و بی اثر شدن تهدیدهای حزب اله ( و نیز بی خاصیتی و رویگردانی دولتها و گروه هایی که از ثروت ایران پروار شده بودند ) و همزمانی تاثیر تحریم هایی که قرار بود در حد حکم کاغذپاره ها باقی بمانند ، رژیم جمهوری اسلامی خطر سقوط را بیش از پیش احساس کرد و با تئاتر امید به روحانی ، سعی نمود راه گریزی از این مخمصه بیابد .

طبیعی بود که این حکومت هرگز فشار از مردم خود بر نخواهد داشت که تنها راه بقای خود را در خفقان و فشار اقتصادی بر مردم ایران می بیند .

متاسفانه بسیاری از مردم به امیدی واهی ، دل به روحانی بستند و دلخوش به فردایی شدند که رییس جمهور حکومت ولایت فقیه برایشان رقم خواهد زد ، غافل از اینکه بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی و قواعد بازی در حکومت ، رییس جمهور هیچ شانسی برای ایفای نقشی موثر نخواهد داشت ، حتی اگر این رییس جمهور ، میرحسین موسوی می بود ، چه رسد به شخصی چون روحانی که از گماشتگان وفادار خامنه ای ست .

تا زمانی که حکومتی بر مبنای استبداد فردی ( چه دینی و غیر مذهبی ) حاکم باشد ، نمی توان امیدی بر رهایی مردم و رسیدن به آزادی داشت .

تفاوت شاه و خامنه ای تنها در این ست که شاه ضمن استبداد سیاسی ، به آبادانی کشور و بهبود شرایط اقتصادی مردم نیز همت گماشته بود اما خامنه ای معتقد بر فشار در همه زمینه هاست : خفقان سیاسی ، انحطاط فرهنگی ، نابودی تاریخ و آثار ملی ، فقر ملت ، ....

امید به فردایی داریم که مردم نومید از گماشتگان حکومتی ، بنا را بر نابودی حکومت ولایتی بگذارند .

آخرین اقدام رویانیان برای مردمی کردن پرسپولیس !

سردار رویانیان بعد از افتتاح خطوط هواپیمایی پرسپولیس ( شرکت هواپیمایی بابک زنجانی ) اقدام به تولید انبوه مانتو پرسپولیس کرد .

وی در توضیح تولید مانتو پرسپولیس گفت :

این تنها پوششی ست که هم مردان و هم بانوان هوادار پرسپولیس می توانند برتن کنند .

اعدام ، پاسخ هوی به های

جمهوری اسلامی با تکیه بر قوانین ضد انسانی قرون گذشته ، تنها راه مقابله با جرایم را قتل نفس می داند . این راهکار بیش از آنکه تاییدی بر اقتدار حکومت باشد ، نشان از ضعف رژیم در ایجاد سلامت و امنیت جامعه دارد . جایی که ضعف اقتصادی ، فقر فرهنگی ، محدودیت ها و خفقان حاکم بر جامعه ، انگیزه ارتکاب جرم را افزایش می دهد.

شاید در نگاه اول انتقاد به اعدام افراد شرور ، باجگیر و جنایتکار چندان خوشایند نباشد اما باید توجه نمود که چنین مجازاتی نه تنها راهکار مناسبی برای جرم زدایی نیست که ابزاری ست در دست حکومت برای قتل منتقدان در لوای مبارزه با فساد و جنایت .

اعدام های دهه 60 ، اعدام های دستجمعی قاتلان و قاچاقچیان مواد مخدر که در بین آنها گاه فعالان سیاسی و جوانان هم دیده می شوند ، حاکی از تعمد حکومت بر تاکید بر اعدام هاست تا بتواند حاکمیت خود را تداوم بخشد .

ناتوانی حاکمان از کنترل جامعه و مدیریت مشکلات اقتصادی ، فرهنگی و سیاسی تا بدانجا عیان ست که  حتی برای حل مشکلاتی از قبیل افزایش نرخ ارز ، احتکار مواد و گرانفروشی ( که ناشی از حضور باندهای مافیایی سپاه و حامیان حکومت می باشد )، ضمن چشم پوشی از مسببان اصلی ، برای آلت دستها و دانه ریزها حکم اعدام صادر می کنند .

شوربختانه حکومت برای اجرای حکم اعدام از روش هایی بهره می برد که در همه دنیا  ( غیر از حکومت هایی همشان جمهوری اسلامی  ) ، منسوخ شده .

سنگسار ، اعدام در ملا عام و حتی در حضور کودکان ، اعدام متهم بدست شاکی و .... روش های غیر انسانی ست که از حکومتی غیر انسانی برمی آید و بس.

باید در فرصتی مناسب " اعدام " را به نقد کشید . در این فرصت تنها اشاره ای شد به انگیزه جمهوری اسلامی در تاکید بر اعدام .

حیف ست ملتی که اولین منشور حقوق بشر را اعلام کرده ، قربانی قوانینی باشد که نمونه بارز نقض حقوق انسانی ست .